ΠΩΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΕΝΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΝΤΗΛΙΑΚΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΚΟΝΤΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ

Ένας εκπληκτικός λόγος που βγαίνει από το στόμα ενός ταλαντούχου Αυστραλιανού παραγωγού ταινιών, του Baz Luhrmann, είναι αυτός που σας παραθέτω σε αυτό το άρθρο. Για όσους λοιπόν δεν έχουν χρόνο να δουν το βιντεάκι, αυτά είναι από τα πιο σημαντικά σημεία που βγαίνουν από αυτό το 5λεπτο μεν διαφημιστικό, αλλά εννοιολογικά και ετυμολογικά τόσο προφητικό για την εποχή μας.

 1)

Απόλαυσε την δύναμη και την ομορφιά της νεότητας. Ποτέ δεν θα καταλάβεις την πραγματική της δύναμη, .ωσπου έρθει η ώρα να την δεις να ξεθωριάζει. (Εγώ θα έλεγα βέβαια ότι η ομορφιά δεν έχει ηλικία)

2)Όταν αναπολείς, σκέψου πόσο δυνατότητες και ευκαιρίες υπήρχαν μπροστά σου που δεν εκμετταλεύτηκες. (Ποτέ δεν είναι αργά)

3)

Το να ανησυχείς για το μέλλον σου είναι το ίδιο σαν να ανησυχείς για την αλγεβρική εξίσωση της απλής πράξης του να μασάς μια τσίχλα..

4)

Κάνε ένα πράγμα την ημέρα που να φοβάσαι (Τόλμησε και η αυτοπεποίθηση θα ανέβει στα ύψη.)

5)

Μην κάνεις απερισκεψίες με την καρδιά των άλλων. Μην δεχτείς να είναι οι άλλοι απερίσκεπτοι με την δική σου καρδιά.

6)

Γνώρισε καλά τους γονείς σου. Ποτέ δεν ξέρεις για ποιά πράγματα θα μετανοιώσεις όταν αυτοί θα έχουν φύγει.

7)

Να σαι προσεκτικός στο ποιες συμβουλές αγοράζεις, αλλά και υπομονετικός σε αυτούς που διατίθενται να στις παρέχουν.

8)Ο αγώνας είναι μακρύς και στο τέλος το μόνο που καταλαβαίνεις είναι ότι αγωνίζεσαι τον εαυτό σου. (Πολύ μου αρέσει αυτό.)

Ο καθένας και η καθεμία μπορεί να εμπνευστεί από μια, δύο πολλές ή και καμία από τις φράσεις που διάβασε πιο πάνω. Το ότι μπήκε στην διαδικασία να τις διαβάσει πάντως, δεν είναι και λίγο.

Δείτε πιο κάτω το βιντεάκι του διαφημιστικού σποτ στα αγγλικά και πάρτε και άλλες ιδέες για την ζωή. Αλλά όπως λέει και ο εμπνευστής: μην ξεχνάτε να φοράτε πάντα αντηλιακό.

Σύνδεσμος: http://adf.ly/gLWky

Δημήτρης Μόρφης

Ψυχολόγος – Μεταπτυχιακός Φοιτητής MBA  

 

Gmail։ dimitrmorfis@gmail.com

Facebook:  Dimitris Morfis

  

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ;

Συμβιβασμός: Η απαρχή μιας πιθανής αποτυχίας

Απο την στιγμή που γεννιόμαστε πολλοί άλλοι άνθρωποι επιλέγουν για μας. Αυτό είναι κάτι που το μαθαίνουμε από μικροί. Η απόπειρα των γονιών και της κοινωνίας να περιορίσουν τους «κινδύνους», είναι η απαρχή της εισόδου του συμβιβασμού στην ζωή μας. Το κηνύγι λοιπόν της επιτυχίας ξεκινά με το να συμβιβαζόμαστε με την λιγότερο επώδυνη λύση και όχι με το να ρισκάρουμε.

Όπως θα φανεί στην συνέχεια ο συμβιβασμός που οδηγεί σε μετριοπάθεια και έλειψη ευθύνης και πρωοτοβουλίας δεν έχει καμία σχέση με το να βάζουμε οριοθετημένους προσεκτικούς στόχους. Γιατι όταν ξεκινάς να βάζεις στόχους, είσαι πλέον πεπεισμένος-η ότι η αποτυχία μπορεί να είναι ένα δυνατό ενδεχόμενο.

Μεγαλώνοντας σε ενα περιβάλλον που η υπερπροστασία μπορεί να δημιουργήσει τον φόβο και την αναστολή

Το σχολείο είναι μια μεγάλη ευκαιρία για ένα παιδί να μάθει να ρισκάρει, να αποτυχαίνει και να πετυχαίνει από τα διδάγματα που φέρνουν οι εμπειρίες του. Δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις το παιδί αγκιστρώνεται σε μια κατάσταση, που δεν του δίνει τα χρονικά και ποιοτικά περιθώρια να αναπτυξει την προσωπικότητά του, πέρα από την υποχρέωση να επεκτείνει τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του. Αντίστοιχη κατάσταση συμβαίνει και στο σπίτι.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το περιβάλλον,  μεγαλώνοντας ανακαλύπτεις σιγά σιγά ότι οι προσδοκίες σου είναι πολύ ελάχιστες μπροστά σε αυτές που έχουν οι άλλοι για σενα. Πως θα το ανταγωνιστείς αυτό;  Φαίνεται ότι το να επιλέγεις την λιγότερο επώδυνη λύση όπως έχεις μάθει  δεν είναι πάντα το ιδανικό.

Φυσικά το να κατηγορείς  για πάντα τους γονείς και το σχολείο για το ότι σε προέτρεψαν σε λάθος επιλογές και περισσότερους συμβιβασμούς έχει και μια ημερομηνία λήξης. Την στιγμή που είμαστε ενήλικες και αναλαμβάνουμε το τιμόνι, η ευθύνη εναπόκειται σε μας.

Υπάρχουν και άλλα εξωτερικά ερεθίσματα πέρα απο τα πολυ οικεία που μας επηρεάζουν..

Πέρα από το να ζεις σε μια κοινωνία μεγαλωμένη μέσα στις αναστολές, η φτώχεια, η οικονομική κρίση και άλλοι κοινωνικοί παράγοντες αυξάνουν περισσότερο τον φόβο, το στρες και την κατάθλιψη. Το κίνητρο λοιπόν για επιτυχία μέσα σε αυτές τις συνθήκες αντικαθίσταται εύκολα από το κίνητρο της αποτυχίας. Ναι είναι αλήθεια ότι το να ξεπεράσεις τα εμπόδια, μπορεί να περάσεις μέσα από πολλές δυσκολίες και ταπεινωτικές καταστάσεις.

Παρόλα αυτά ήρθε καιρός να επαναξιολογήσουμε αυτά που πιστεύουμε

Πως μπορεί λοιπόν κανείς μετά από όλα αυτά να μιλήσει για τα καλά μιας αποτυχίας. Απλά συνεχίστε την ανάγνωση και θα μάθετε κάποιους λόγους πως μπορεί η αποτυχία να γίνει το βήμα πρίν το καλύτερο:

1)      Με την αποτυχία δίνεται άμεσα η ευκαιρία να φύγουν τα άχρηστα. Και όταν λέμε άχρηστα εννοούμε λάθος τακτικές, κακοί χειρισμοί , επιπόλαιοι και αυθόρμητοι σχεδιασμοί.  Μην ξεχνάμε ότι το κλειδί για το κάθε αποτέλεσμα το έχει ο καθένας μας ξεχωριστά και όχι οι άλλοι.

2)      Η αποτυχία μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι από αυτό που πραγματικά μπορούμε να είμαστε και να γίνουμε. Αυτό θα συνεισφέρει στο να κατευθύνει την ενέργειά μας μόνο εκεί που χρειάζεται.

3)      Η αποτυχία θα δοκιμάσει τον βαθμό πειθαρχίας και θέλησης που έχουμε. Γιατι σημασία έχει το «μετά», και όχι μόνο το «πριν» και το «κατά την διάρκεια».

4)      Τέλος η αποτυχία βοηθά στο να καταλάβουμε ποιοι μας στηρίζουν πραγματικά και ποιοι όχι. Οι μάσκες πέφτουν και όλη η αλήθεια για το ποιοι μας νοιάζονται αποκαλύπτεται.

         O επίλογος της δικής μας ευθύνης είναι ο μόνος δρόμος να κάνουμε την αποτυχία επιτυχία

Και όμως υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια. Αλήθεια που ο ίδιος ο φιλόσοφος Πλούταρχος (όχι ο καλλιτέχνης)  στα αρχαία ελληνικά χρόνια είπε: «Ό,τι πετυχαίνουμε έσω μας, αλλάζει την εξωτερική μας πραγματικότητα». Ναι, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την ζωή μας. Δοκιμασίες πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα δεν είναι να ζούμε χωρίς να το μετανοιώνουμε. Είναι να μην σιχαινόμαστε τον εαυτό μας για το ότι μετανοιώσαμε. Η αποτυχία που δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα και δεν μας κινητοποιεί στο να γίνουμε καλύτεροι, κρύβει ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για μας και την ψυχολογική μας ταυτότητά. Η εξωτερική επιτυχία απο την άλλη πλευρά μπορεί να οδηγήσει στον μόνιμο συναισθηματικό εφησυχασμό, αν δεν ξέρουμε να την χειριστούμε σωστά.

Δημήτρης Μόρφης

Ψυχολόγος – Μεταπτυχιακός Φοιτητής MBA  

 

Gmail։ dimitrmorfis@gmail.com

Facebook:  Dimitris Morfis

WHAT IS THE MEANING OF SHAME COMING OUT OF THE SPEECH OF BRENE BROWN?

Living in a society where is preferable to talk more about some issues rather than others, it seems almost impossible to mention and live with the idea of shame. There seems to be a very annoying but at the same time very intriguing addiction to hide ourselves behind or under safe internal resorts, for the fear of no mistaking and facing this feeling that looks externally catastrophic, but deep internally educative.

Brene Brown’s speech on Ted talks summarizes key points about shame. Let’s find out about these:

·         For thousands of people the feeling of shame comes from the notion that being vulnerable means being weak. This means that a simple thought can rule our whole emotional and social complex.

·         Vulnerability is associated with being exposed, uncertain and taking sentimental risks. Its main function however lies on the hidden motive of not wanting to reveal our original self.

·         The feeling of shame escorts other disturbing thoughts like “you are not good enough” and “who do you think you are?”. Modesty is confused with procrastination as a consequence.

·         It is immensely important to understand the difference between shame and guilt. Shame can be connected with being depressive, aggressive and either suicidal. It characterizes the self as a whole. Guilt on the other hand is combined with things and attitudes. Someone may wonder: “What is worse after all? Feeling shame or guilt?” And he or she can keep wondering as the progress of turning from guilt into shame advances.

·         Women and men are different in comprehending shame. Women are put into the perfection perspective, as they would feel emotionally lame to complete everything without a clue of obvious sweat exposed to the others. They are filled with overwhelming expectations of potential failure that keeps their defences up. Men on the other hand don’t waste time to analyse: they combine shame with weakness within tenths of a second!

Two important conclusions come out of her speech: The first is that we cannot permit shame to hide our honesty along with our fears. And the second one is that if we want to know life, and become strong, we have got to dance. Being vulnerable is our chance to be creative, innovative and open to a path of progress. Many societies in our days remain under the darkness of shame. Is this always politics’ and media's’ fault of what we feel? The road of empathy has the answers. We have to understand what empathy means, for getting the point of who we are and what the rest of the world means for us.

Empathy does not mean being insensitive. It means understanding how the better comprehension of who we are and what we want will improve the standard of our living and the living of our cosmo. It is not easy. But the rewards come to those who dare to feel shame and learn from it. 

Dimitrios Morfis

Psychologist - MBA student

Email: dimitrmorfis@gmail.com

Facebook: Dimitris Morfis

RETURN TO INNOCENCE - A SONG TO ELEVATE THE SPIRIT

A great spirit-enhancing song that motivates us to care more for our world, its resources and our fellow people. LINK: http://www.youtube.com/watch?v=dtYa9K3SNJo

ΘΕΛΕΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΓΕΝΑΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ

Ονειρεύεστε ένα παιδί να μεγαλώνει σωστά και να εξελίσσεται προσωπικά και επαγγελματικά. Καταστρώνετε ως γονιός πολλά σχέδια για να το δείτε να πετυχαίνει όπως το φαντάζεστε. Είναι όμως μόνο στο χέρι σας η θετική έκβαση της ανάπτυξής του;

Από ό,τι φαίνεται όχι. Η επίδραση του περιβάλλοντος είναι πολύ καταλυτική. Μάλιστα πολλοί γονείς πέφτουν στην πλάνη ότι μερικά γεγονότα δεν παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία και στην ιδιοσυγκρασία του, που έκπληκτοι διαπιστώνουν αργότερα ότι μέσα στο σπίτι τους μεγάλωσαν έναν πολύ διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που έβλεπαν στην αρχή ή από αυτόν που πίστεψαν ότι θα γίνει με βάση το δικό τους παράδειγμα.

Και ενώ οι γονείς χάνονται στο γιατι πήγαν τα πράγματα πιο στραβά από ό,τι περιμέναμε, η ψυχή του παιδιού βράζει μέσα από κάποια γεγονότα που σημαδεύουν την καθημερινότητά του, στην προσπάθεια να προσαρμοστεί και να γίνει αποδεκτός στην κοινωνία που εκείνο κάποιες φορές θέλει δεν θέλει καλείται να ενταχθεί. Μπροστα στα μάτια του βρίσκεται ενας κόσμος ανταγωνιστικός, πολλές φορές κακοπροαίρετος και ζοφερός, έτοιμος να πλήξει όποια ισορροπία και γαλήνη κατόρθωσε να αποκτήσει μέσα από την ζεστασιά της οικογενειακής θαλπωρής.

Φαίνεται ότι η πρόκληση να μεγαλώσεις ένα παιδί με αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να κλειστεί μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού.  Είναι λοιπόν απλή τύχη το γεγονός ότι κάποια παιδιά μεγαλώνουν με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ευελιξία στην πίεση που τους προκαλεί το άμεσο περιβάλλον τους ή και ακόμα στον ψυχολογικό εκβιασμό που τους προκαλούν οι λεγόμενοι καθημερινοί bullies που μόνο σκοπό έχουν να τους υποτιμήσουν ψυχολογικά και συναισθηματικά;

Δεν είναι θέμα τύχης, αλλά αυτοπεποίθησης. Για να αντέξει ένα παιδί στην καθημερινή πίεση θα πρέπει οι γονείς να το μάθουν να στηρίζετε στα πόδια του, έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Το να αντιμετωπίζεις ένα παιδί πλέον σαν ένα «ευαίσθητο λουλουδάκι, που πρέπει να το ποτίζεις και να φροντίζεις να μην σπάσει πότε» είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ. Το παιδί πρέπει να αντέξει στις δυσκολίες, που είναι παρόμοιο πράγμα με το να αντέχει στα μικρόβια. Τι χρειάζεται λοιπόν για αυτό; Δείτε παρακάτω κάποιες αξίες και θα καταλάβετε:

1)      Για να έχετε ένα τολμηρό και γεναίο παιδί, θα πρέπει να το αφήσετε επιτέλους να πειραματιστεί και λίγο. Έπεσε κάτω και χτύπησε χωρίς να προσέξει; Έκλαψε επειδή χύθηκε το φαγητό του; Φανταστείτε τον χείμαρρο υπερπροστασίας που εξελίσσεται μπροστά του μετά το φαινομενικά «τραγικό» συμβάν. Αυτή η υπερπροστασία μόνο κακό μπορεί να κάνει. Λέει ουσιαστικά στο παιδί ότι δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα μόνο του αν δεν σπεύσουν οι άλλοι στην βοήθειά του.

2)      ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Για να χτίσεις ένα ευτυχισμένο παιδί, ανθεκτικό στις προκλήσεις, θα πρέπει επιτέλους να φύγεις από αυτή την ιδεολογία ότι «Είναι μικρός και δεν ξέρει, είμαι μεγάλος και πρέπει να….». Ο σεβασμός κάποιες φορές στις πρωτοβουλίες, στην θέληση να γνωρίσει περισσότερα πράγματα για τον κόσμο πάντα με ασφάλεια, αλλά και στην διάθεση να συμμετέχει στην συζήτηση των μεγάλων, κερδίζει πολλούς πόντους ευγνωμοσύνης του παιδιού απέναντι στον γονιό, και εχει τεράστια επίδραση στον αυτοσεβασμό του.

3)      Τελευταίο και πολύ σημαντικό . Γονιός χωρίς αυτοπεποίθηση σημαίνει και παιδί πιο ευάλωτο στο περιβάλλον. Αφήστε λοιπόν τις δικαιολογίες «είναι μικρός άρα πιο δυνατός από εμάς τους μεγάλους», και αρχίστε να βελτιώνετε επάνω σας ό,τι θέλετε να πρεσβεύετε αργότερα.

 

Φανταστείτε λοιπόν πόσο τυχερό και δυνατό θα είναι ένα παιδί απέναντι στην ζωή που έρχεται για κείνο, όταν μπορεί να πει με ευγνωμοσύνη και χαρά «Μαμά, μπαμπά, κοίτα τι μπορώ να κάνω!», «Μπαμπά τα κατάφερα!» , ακόμα και «Αφήστε με να σας βοηθήσω». Βάλτε αυτά τα λόγια στο στόμα του παιδιού σας και θα εκπλαγείτε θετικά με την μετέπειτα πορεία του. Αν δεν μπορείτε να το αφήσετε να εκφραστεί έτσι, τότε πως περιμένετε οτι θα απαντήσει με γενναιότητα απένταντι στους αυριανούς ανταγωνιστές του; Ξανασκεφτείτε το λοιπόν. 

Δημήτρης Μόρφης

Ψυχολόγος – Μεταπτυχιακός Φοιτητής MBA  

Gmail։ dimitrmorfis@gmail.com

Facebook:  Dimitris Morfis

  

SPECIAL NEEDS ARE WORLDWIDE NEEDS AFTER ALL

http://www.youtube.com/watch?v=kWuRnmRvEBc

A movie that shows us that special needs are in fact worldwide needs that everyone can have. Behind every person with special needs, hides a family with special needs, or a community with special needs. What do we all want? To be able to have a family, a job and be happy. Should we consider ourselves people with special needs? Of course. Needs after all don't make us inferior, they make each and every one of us a special and unique individual.

Dimitrios Morfis

Psychologist - MBA student

Email: dimitrmorfis@gmail.com

Facebook: Dimitris Morfis

ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΜΑΣ

Είναι πολύ λίγες οι φορές που μπορούμε να καθίσουμε και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν υπάρχει χρόνος για να καθίσεις. Πόσο μάλλον για μια γυναίκα και μια μητέρα που ασταμάτητα και αδιάκοπα κάνει τόσα πράγματα μέσα στην μέρα, που δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τίποτα για τον εαυτό της. Δεν υπάρχει ουσιαστικά ο εαυτός της, παρα μόνο αυτά που ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν. Η σουπερ μαμά είναι το μοντέλο του ανθρώπου, που πιστεύει ακράδαντα ότι πρέπει να δουλέψει εντελώς μόνη της, να βρει εκείνη τις απαντήσεις, και να ξοδέψει όλη την δυνατή ενέργεια για να κάνει αυτά που την αφορούν και τα θεωρεί υποχρέωσή της. Κανένας άλλος δεν μπορεί να μοιραστεί αυτή την επένδυση ενέργειας, γιατι μόνο εκείνη θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνη για να τα βγάλει εις πέρας όλα. Τα ψώνια, την φροντίδα των παιδιών, τους λογαριασμούς, ακόμα και δουλειές των λοιπών συγγενών και φίλων, γιατι έχει απλά μια εσωτερική ευθύνη να αποδεικνύει συνέχεια το καλό της πρόσωπο.

Έρευνες που έχουν γίνει στην Αγγλία και στην Αμερική για αυτό το φαινόμενο μπορούν να μας πουν πολλά. Ένα μεγάλο δείγμα γυναικών που συμμετείχε σε πρόσκληση αμερικανικού πανεπιστημίου, ακόμα και όταν πείστηκε ότι βρίσκεται σε προστατευμένο περιβάλλον, και ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, έδωσε απαντήσεις που εκπλήσσουν! Όταν οι γυναίκες αυτές ρωτήθηκαν για τα αφεντικά τους, τις δουλειές τους, ή τις πόλεις που ζούσαν, ουσιαστικά …γύρισαν το θέμα πάνω τους και όχι σε αυτά που τους ρωτούσαν. Αντι να σχολιάσουν και να κρίνουν, άρχισαν να προτείνουν πράγματα που θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερα, όπως το να κοιμούνται λιγότερο ή να είναι περισσότερο οργανωμένες.

 

Πως αντανακλάται αυτό στην σύγχρονη κοινωνία; Το φαινόμενο της σούπερ μαμας μπορεί να πλήξει και άλλες προσωπικότητες ανθρώπων. Ένας υπάλληλος που θεωρεί ότι πρέπει να τελειώσει μόνος του χωρίς να ζητήσει βοήθεια, μια κόρη που πιστεύει ότι είναι η μόνη υπεύθυνη για να φροντίζει τους γονείς της, αγνοώντας τις προσωπικές της ανάγκες, και πολλά πολλά άλλα. Αυτού του είδους λοιπόν οι επίμονες συμπεριφορές, που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και σε ψυχαναγκασμό, είναι στην ουσία υπεύθυνες για κάποιες άλλες συμπεριφορές, που συμβάλλουν όχι μόνο στο να μην υπάρχει υπευθυνότητα από κάποιους άλλους, αλλά και να δημιουργείται μια ατελείωτη σειρά εκμεττάλευσης. Το σύνδρομο αυτό έχει ξελασπώσει πολλούς πολιτικούς, εργοδότες, συζύγους με ανεύθυνη συμπεριφορά, αλλά πάνω από όλα: έχει περιορίσει σε απίστευτο βαθμό την δημιουργικότητα και τον αέρα ελευθερίας πολλών μαμάδων και άλλων θυμάτων, που αρνούνται να ρισκάρουν, να απαιτούν και να δημιουργούν κάτι καινούργιο. Για σκεφτείτε το. Μπορεί να περιορίσει ακόμα και μια ολόκληρη κοινωνία να πάει μπροστά!

Ποια είναι η λύση στο σύνδρομο αυτό που κρατάει εγκλωβισμένους πολλούς ανθρώπους; Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει μαγική λύση, και ό,τι και να κάνεις θα έχει σίγουρα κάποιο κόστος. Είναι εκπληκτικό το ότι πολλοί άνθρωποι δέχονται να επωμιστούν το βάρος να σκίζονται για τους άλλους, αφήνοντας τον εαυτό τους και τις ανάγκες τους πίσω. Είναι φαίνεται μεγάλο βάρος το να φροντίζεις τον εαυτό σου αν δεν το έχεις συνηθίσει. Όμως οι συνέπειες έρχονται αργότερα. Η το δέχεσαι και παίρνεις την ευθύνη για ό,τι πάθεις μετα , ή αποδέχεσαι ότι η υγεία και η ψυχική ισορροπία είναι ό,τι πιο πολύτιμο, ειδικά αν κινδυνεύεις να το χάσεις, και αλλάζεις ρότα. Ένας ενδεδειγμένος τρόπος είναι να το κάνεις με συγκεκριμένες τεχνικές και πιθανή συμβουλευτική υποστήριξη και βοήθεια, που θα στοχεύει σε εσωτερική ανακούφιση, κατανόηση και το δυνατόν γρήγορα αποτελέσματα. Το να φροντίζουμε τον εαυτό μας είναι επίσης μεγάλη υποχρεώση και ευθύνη, που όμως βελτιώνει στο μέγιστο τις συνθήκες ζωής μας, ακόμα και αν δεν το πιστεύουμε. 

Δημήτρης Μόρφης

Ψυχολόγος – Μεταπτυχιακός Φοιτητής MBA  

Gmail։ dimitrmorfis@gmail.com

Facebook:  Dimitris Morfis