Η ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Ζούμε στην εποχή της οικονομικής κρίσης οπου οι παρεξηγήσεις δυναμιτίζονται και μπορούν να ξεσπάσουν από την μια στιγμή στην άλλη. Για οποιονδήποτε λόγο, σε οποιαδήποτε σχέση, μεταξύ αγνώστων, γνωστών, υμετέρων και ημετέρων. 

Δεν χρειάζεται να ρωτήσω πόσες φορές βρεθήκατε στο σημείο να είστε κομμάτι μιας παρεξήγησης. Παρεξήγηση που δημιουργήθηκε είτε από σας ή από άλλους.  Για κάτι που είδαμε, αλλά το μεταφράσαμε χωρίς να έχουμε στοιχεία, κάτι που ακούσαμε και μας πείραξε επειδή απλά είχαμε μια κακή μέρα…. Κάτι που για να αποφύγουμε τάχα την αρνητική εξέλιξη δημιουργούμε μια παρεξήγηση για να προφυλαχθούμε και άλλα τόσα παραδείγματα….

Από όποια πλευρά και να είμαστε, η θέση μας τείνει να γίνει πολύ άβολη. Και αυτό γιατι η έκβαση των συναισθημάτων μας θα εξαρτηθεί όχι μόνο από την σωματική και ψυχική ενέργεια που επενδύουμε, αλλά και από την αντίδραση των άλλων και από το πώς θα αξιολογήσουμε μέσα μας με τον εσωτερικό διάλογο την όλη κατάσταση.

Εννοείται βέβαια ότι η παρεξήγηση δεν συνεπάγεται απαραίτητα έναν καβγά ή μια έντονη διαφωνία. Μπορεί στον δρόμο να δούμε κάτι για το οποίο δημιουργούμε μια τόσο ισχυρή εντύπωση, που όταν στο τέλος ξεχάσουμε ή μας επισημάνουν κάτι κρίσιμο που διέφυγε από την προσοχή μας, θα πούμε αυθόρμητα.. «Πρόκειται για παρεξήγηση». 

Α) Υπάρχει αρχή μέση και τέλος σε μια παρεξήγηση;

Οι παρεξηγήσεις μπορεί να ξεκινήσουν πολλές φορές από διάφορα , όπως λέμε και στην καθομιλουμένη «απωθημένα» . Αν θέλει κάποιος να το δει πιο επιστημονικά βέβαια, θα σκεφτεί ότι ξεκινάνε από τις σκέψεις , τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που συνθέτουν όλο αυτό που λέμε «στάση ζωής». Η στάση ζωή μας καθορίζει και το πώς θα αρχίσει και το πώς θα τελειώσει μια κατάσταση που εμπλεκόμαστε. Φιλίες, σχέσεις πολλών ετών μπορούν να διαλυθούν από την μια στιγμή στην άλλη αν δεν έχει καλή έκβαση μια παρεξήγηση. Το σημαντικότερο όμως που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η παρεξήγηση σχεδόν ποτέ δεν ξεκινά απο έξω μας, αλλά απο μέσα μας!!!

Β) Σημαντική έρευνα απαντά σε κάτι που μας διαφεύγει!

Ενδιαφέρουσα έρευνα έρχεται να αποδείξει ότι είναι πολύ δύσκολο να αισθανόμαστε και να χρησιμοποιούμε ταυτόχρονα την λογική. Γιατί το λέω αυτό; Γιατι μια παρεξήγηση μπορεί να ξεκινήσει αυθόρμητα λόγω του ότι νοιώθουμε παρορμητικά απέναντι σε κάτι, χωρίς να δώσουμε χρόνο να δούμε όλα τα δεδομένα λογικά προτού βγάλουμε συμπέρασμα!

Ο Dr Antony Jack που έκανε πρώτος την έρευνα σε δείγμα φοιτητών κολλεγίου και εξέδωσε στο περιοδικό “Neuroimage” (Jack et al., 2012) συμπέρανε ότι , πέρα από τις παρεξηγήσεις, υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που μας δείχνουν ότι το να βασιζόμαστε μόνο σε ένα από τα δύο , ή λογική ή συναίσθημα, είναι καθοριστικό.  Και αυτό γιατι ο τρόπος που επεξεργαζόμαστε τα πράγματα, καθορίζει και το τι αποφάσεις παίρνουμε για αργότερα! 

Οι παρεξηγήσεις λοιπόν μπορεί να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό, να ενισχύσουν ή να καταστείλουν στοιχεία που είναι σημαντικά για μια σωστή στάση ζωής. 

Γ) Πως μπορούμε να τις ελαττώσουμε; (και φυσικά δεν εννοώ να τις μηδενίσουμε)

1)      Δίνοντας χρόνο να καταλαγιάσει η παρόρμηση ώστε να βγάλουμε καλύτερα «λογικά» συμπεράσματα. Αν επιχειρούμε να δώσουμε ερμηνεία στην πρόθεση μόνο με βάση το τι νοιώθουμε, έχουμε πολλές πιθανότητες να μην καταλήξουμε σε μια ευτυχή έκβαση των πραγμάτων.

2)      Φροντίζοντας τον «εσωτερικό» μας «διάλογο». Αυτό σημαίνει ότι μαθαίνουμε μιλώντας με τον εαυτό μας να τον σεβόμαστε όπως σεβόμαστε τους άλλους, χωρίς να υποκύπτουμε σε άγραφους κανόνες «πρέπει» που καταπιέζουν την ομαλή ψυχολογική ανάπτυξη. Κανόνες που μας τους μετέδωσαν ή τους προσλάβαμε με λανθασμένο τρόπο, και που μας κάνουν να ξεσπούμε εύκολα σε τρίτους, χωρίς να έχουμε εκφράσει αυτό που πραγματικά θέλουμε στα άτομα με τα οποία υπάρχει μια συναισθηματική σύγκρουση.

3)      Ζητώντας διευκρινήσεις: Πχ παρόλο το γεγονός ότι φαίνεται εύκολο να βγάλουμε ένα συμπέρασμα , ρωτούμε για διευκρινήσεις που θα βοηθήσουν και εμας να καταλήξουμε σε κάτι που θα ωφελήσει και όχι θα υποβαθμίσει.

4)      Και τέταρτο και τελευταίο: Αναπτύσσοντας συζητήσεις και σχέσεις που θα βοηθούν στο να βγαίνει όσο το δυνατόν περισσότερο ένα δίδαγμα που θα ωριμάσει περισσότερο όλες τις πλευρές. Επιζητώντας να ενδυναμώσουμε τον άλλον, ταυτόχρονα φροντίζουμε και την ψυχή και την ψυχολογία μας ότι κάναμε το καλύτερο δυνατό. Εκπαιδευόμαστε και διατηρούμε την συνοχή με το να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που συμφωνούμε, και όχι μόνο στις διαφωνίες μας.

Και επειδή είμαστε λαός και έθνος που του ταιριάζει το επάγγελμα του «πυροσβέστη», αφού πολλές φορές προσπαθούμε να «σβήσουμε» μια φωτιά χωρίς απαραίτητα να υπάρχει , καλό είναι να διοχετεύουμε τον παρορμητισμό με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούμε και όχι να καταστρέφουμε. Παρεξηγήσεις θα υπάρχουν πάντα. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, μια παρεξήγηση δεν χρειάζεται να οδηγήσει στην καταστροφή, αλλά στην πιο ουσιαστική ερμηνεία των καταστάσεων χωρίς ο εσωτερικός μας κόσμος να καταντά να γίνεται εμπόδιο.

Εδώ και 10 χρόνια εκπαιδεύω και εκπαιδεύομαι στο να συνεισφέρω σε τρόπους σωστής ψυχολογικής επίλυσης καταστάσεων που δημιουργούν παρεξηγήσεις σε προσωπικές και εργασιακές σχέσεις. 

Δεν είναι ποτέ αργά να μάθετε να διαχειρίζεστε μια παρεξήγηση. Για τους τρόπους και τις τεχνικές που θα σας κάνουν να εξελίξετε την δική σας «στάση ζωής» προς το καλύτερο, επικοινωνήστε μαζί μου στο dimitrmorfis@gmail.com και στο Linkedin προφίλ μου https://www.linkedin.com/profile/view?id=326537266&trk=nav_responsive_tab_profile

Δημήτριος Μόρφης
 

Ψυχολόγος - Σύμβουλος Εργασίας - Φοιτητής MBA

E: dimitrmorfis@gmail.com

Linkedin: https://www.linkedin.com/pub/dimitrios-morfis/91/434/3aa

- See more at: http://confidencealerts.blogspot.com/#sthash.LUvQep2W.dpuf

Δημήτριος Μόρφης
 

Ψυχολόγος - Σύμβουλος Εργασίας - Φοιτητής MBA

E: dimitrmorfis@gmail.com

Linkedin: https://www.linkedin.com/pub/dimitrios-morfis/91/434/3aa

- See more at: http://confidencealerts.blogspot.com/#sthash.LUvQep2W.dpuf

Δημήτριος Μόρφης

Ψυχολόγος - Σύμβουλος Εργασίας - Φοιτητής MBA

E: dimitrmorfis@gmail.com

Linkedin: https://www.linkedin.com/pub/dimitrios-morfis/91/434/3aa

- See more at: http://confidencealerts.blogspot.com/#sthash.LUvQep2W.dpuf

5 ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΥΠΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

1)      Γιόρτασε μικρές νίκες

2)      Κάνε διευκρινιστικές ερωτήσεις

3)      Βασίσου στον εαυτό σου

4)      Ξεχώρισε τι θέλεις από το τι χρειάζεσαι

5)      Ύψωσε τον εαυτό σου χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής σου

 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 6 ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΑΣ;

Θα έχετε σίγουρα καταλάβει άν ρίξατε ήδη μια ματιά στις άλλες αναρτήσεις μου οτι τα "Λάθη" είναι ένα απο τα αγαπημένα μου θέματα. Σε όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου ένα μεγάλο μάθημα που ούτε το σχολείο μπόρεσε να μου δώσει είναι ότι τα λάθη μπορεί να σε φέρουν είτε πιο κοντά στην ευτυχία ή στην απόλυτη απόγνωση.

Αυτά τα λάθη υποσυνείδητα ή συνειδητά καθορίζουν το μέλλον. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο φοβερό; Ότι συνεχίζοντας να αναπαράγουμε αυτά τα λάθη, καταστρεφόμαστε ενώ όλα τα υπόλοιπα γύρω μας μας φαίνονται να πηγαίνουν αρμονικά!

Φυσικά κάτι για το οποίο όχι μόνο σαν κουλτούρα, αλλά και σαν άνθρωποι ξεχνάμε ή δεν έχουμε καλλιεργήσει ακόμα στον βαθμό που είναι απαραίτητο είναι ότι εμείς ευθυνόμαστε για το ποια θα είναι η εξέλιξή μας. Αυτό βασίζεται σε μια θεωρία που ανακαλύφθηκε μεν πολύ παλιά , αλλά με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται ότι την βρίσκουμε μπροστά μας όσο και αν χρησιμοποιούσαμε την πρόσκαιρη φαινομενική ευμάρεια που νομίζαμε ότι ζούσαμε τα τελευταία μεταπολεμικά χρόνια.

Η θεωρία αυτή λέγεται ”Locus of Control” και ανακαλύφθηκε από τον Julian B Rotter το 1954. (Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Locus_of_control).

Μας λέει ουσιαστικά ότι αν πιστεύουμε ότι για όλα ευθύνονται τα πράγματα έξω από εμάς, τότε ανήκουμε στην κατηγορία του "external locus of control". Αν όμως πιστεύουμε ότι μέσα μας βρίσκονται οι λύσεις αλλά και οι επιλογές που καθορίζουν την έκβαση των πραγμάτων τότε μιλάμε για "internal locus of control".

Με βάση την θεωρία αυτή, κάποια από τα λάθη που συνήθως ασυνείδητα και ευσυνείδητα κάνουμε είναι:

1)      Να καθυστερήσουμε κάτι σημαντικό μέχρι να βρούμε «ελεύθερο χρόνο».

2)      Να απομονωθούμε όταν είμαστε δυστυχείς, γιατι απλά δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ότι άλλο είναι να θέλεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου και άλλο να κλείνεσαι σε ένα δωμάτιο ή να ξαπλώνεις σε έναν καναπέ για πολλές μέρες!

3)      Να παραλείψουμε να κάνουμε μια μικρή αλλαγή, επειδή πιστεύουμε ότι μια πιο μεγάλη είναι απαραίτητη.

4)      Να αναβάλλουμε κάτι σημαντικό μέχρι να νοιώσουμε καλύτερα, να χάσουμε κιλά, να πάρουμε προαγωγή μπλα μπλα μπλα.

5)      Να ξοδεύουμε λίγο ή πολύ χρόνο στο να σκεφτόμαστε το πριν και το μετά.

6)      Και τέλος και εξίσου πολύ σημαντικό: Να αφιερώνουμε όλη μας την ζωή να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους ξεχνώντας τι ορίζεται σαν προσωπική ευτυχία και πως θα την υποστηρίξουμε καλύτερα!

Ταυτίζεστε με κάποιο από αυτά; Είστε σε θέση να ξεκινήσετε μια μικρή αλλαγή; Τότε είστε πιο κοντά στο να ανήκετε στην κατηγορία internal locus of control. Αυτό συνεπάγεται περισσότερη υπευθυνότητα, άρα περισσότερη ευτυχία. Το ζήτημα είναι όμως ποια προβλήματα λύνετε ΑΜΕΣΑ με το να υιοθετήσετε διαφορετικούς τρόπους και συμπεριφορές;

Δεν φαντάζεστε πόσο καλύτερα μπορεί να νοιώσει κάποιος όταν πετάξει κάποιο από αυτά τα «σκουπίδια» που τον καθυστερούν από το να σκέφτεται και να πράττει στο μέγιστο δυνατό. Μην χάνετε άλλο χρόνο να σκέφτεστε για αυτά που δεν έχετε, και αρχίστε να γνωρίζετε καλύτερα ΤΙ έχετε καταφέρει ως τώρα. Καλύτερη απόδοση με λιγότερη ευτυχία δεν συμβαδίζουν.

Συνδεθείτε μαζί μου στο Linkedin και στο Facebook για να με ρωτήσετε περισσότερα.

Δημήτριος Μόρφης
 

Ψυχολόγος - Σύμβουλος Εργασίας - Φοιτητής MBA

E: dimitrmorfis@gmail.com

Linkedin: https://www.linkedin.com/pub/dimitrios-morfis/91/434/3aa

PARENT ALERT: ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΑΔΕΡΦΑΚΙ-ΜΕΛΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

To καλωσόρισμα ενός δεύτερου παιδιού στην οικογένεια είναι μια είδηση που σίγουρα ενθουσιάζει και χαροποιεί, παράλληλα όμως είναι μια κατάσταση στην οποία ωριμάζει η αγωνία της προσαρμογής στο καινούργιο.  Αν το δει κανείς από τη σκοπιά των γονιών, τότε θα πάρει απλά μια μικρή γεύση του πώς είναι να ξαναμπαίνουν στη διαδικασία να φέρουν στον κόσμο ένα ακόμα τρυφερό πλάσμα, προετοιμάζοντας το έδαφος με ασφάλεια και σωστή οργάνωση. Αν το δει όμως από τη σκοπιά του πρωτότοκου παιδιού, το οποίο καλείται να πάρει μια συγκεκριμένη γραμμή, πολύ διαφορετική από τη ρουτίνα που έχει συνηθίσει, τότε θα παρατηρήσει ότι δημιουργούνται κάποια σοβαρά ζητήματα, που θα καθορίσουν ουσιαστικά τη δική του συναισθηματική εξέλιξη ανάλογα με το πώς θα χειριστούν οι γονείς τη συμπεριφορά του αλλά και την σκέψη του.

Εσείς κάνετε αυτά τα λάθη;

Για παράδειγμα το ζήτημα της υποδοχής του μικρότερου μέλους αυτόματα δημιουργεί και θέματα σύγκρισης. Πάνω στην έκπληξη και τον ενθουσιασμό πολλοί γονείς ξεχνούνε ότι το μεγάλο παιδί διαισθάνεται αμέσως ότι η προσοχή και το ενδιαφέρον δεν είναι πλέον αποκλειστικά επάνω του, αλλά επικεντρώνεται σε άλλες συζητήσεις, με διαφορετικό ύφος και  με ειδική διευθέτηση του χρόνου και του χώρου του σπιτιού. Αυτό φαίνεται πιο έντονα όταν του ανακοινώνεται ότι θα πρέπει να λάβει και εκείνο ουσιαστικό ρόλο στην υποδοχή του καινούργιου αδερφιού.

Οι γονείς μέσα στις άλλες υποχρεώσεις και τρεξίματα καλούνται λοιπόν να βοηθήσουν στην προσαρμογή του μεγάλου παιδιού στην νέα πραγματικότητα. Η πιθανή ζήλεια που μπορεί να προκύψει αλλά και η άρνηση της μη αποκλειστικότητας είναι ικανά να φέρουν έντονες συζητήσεις και καβγάδες, που μπορούν να μετατρέψουν την ευχάριστη προετοιμασία σε εφιάλτη.

Οι κουβέντες που αναφέρουν κάποιοι γονείς όπως «πρέπει να σωπάσει, έχουμε πολύ σοβαρά πράγματα να κάνουμε μέχρι να έρθει το μωρό» ή «καλά δεν καταλαβαίνει και το δικό μας άγχος;» ή ακόμη «που πήγε το καλό και ήσυχο παιδί που ξέραμε ως τώρα;», περισσότερο εντείνουν την ανησυχία και τη νευρικότητα σε όλη την οικογένεια παρά καθησυχάζουν. Όχι, δεν είναι δυνατόν να αγνοηθεί ότι υπάρχει ένα ακόμα παιδί, το οποίο είναι αδύνατον να σωπάσει ή να είναι στην αφάνεια για 9 μήνες για να υποδεχθεί με ευγένεια και καλοσύνη μια καινούργια παρουσία.

Δεν τα καταφέρνετε; Ορίστε 5 τρόποι για να ομαλοποιήσετε την προσαρμογή

Συστήνεται λοιπόν στους γονείς να οργανώσουν το πρόγραμμά τους με τέτοιο τρόπο που θα εξομαλύνουν τη φυσιολογική ανησυχία του πρωτότοκου, κάνοντας τον ένα ενεργό, χαρούμενο οργανισμό που θα ενισχύσει τον ερχομό του καινούργιου παιδιού.

Αυτές ενδεικτικά είναι:

• Συμμετέχοντας το μεγαλύτερο παιδί μέσα στη μέρα στη συζήτηση για την προετοιμασία και για το μωρό που θα έρθει, του δείχνουμε ότι δεν υπάρχει καμία πρόθεση να αγνοηθεί η παρουσία του. Αυτό μπορεί να γίνει με το να το αφήνουμε να κάνει ερωτήσεις, να διαβάζουμε μαζί του σχετικά παραμύθια και να συζητάμε για το πώς μπορεί και κείνο με τον τρόπο του να βοηθήσει στην καινούργια γέννηση.
• Παράλληλα, η ενεργή παρουσία ενισχύεται με την απόδοση ρόλου στο μεγάλο παιδί, τόσο σε σχέση με την προετοιμασία όσο και σε σχέση την ημέρα που θα έρθει το μωρό. Για παράδειγμα το βοηθάμε να αναλάβει την ετοιμασία του δωματίου, την αγορά κάποιων δώρων και το πώς θα βοηθήσει τους γονείς την ημέρα της γέννησης.
• Προσπαθούμε να διατηρήσουμε όσο γίνεται την παλιά ρουτίνα του μεγαλύτερου παιδιού, δίνοντας έμφαση στα πράγματα που ευχαριστιέται περισσότερο. Αν και αυτό δεν είναι πολλές φορές αρκετό, εντούτοις οι γονείς θα πρέπει να φιλτράρουν σωστά ποιες δραστηριότητες πρέπει να κρατήσουν και ποιες πρέπει να ελαττώσουν ώστε να υπάρχει μια ισορροπία. Είναι σημαντικό επίσης να συμμετέχουν και οι δύο γονείς στην παλιά ρουτίνα. Όπως μια βόλτα στο πάρκο και όταν δεν γίνεται τουλάχιστον να το κάνουν εναλλάξ. Δεν θα θέλατε να ακούσετε το μικρό ή τη μικρή σας να λέει: «Μπαμπά γιατί η μαμά δε με παίρνει πλέον βόλτα στο πάρκο και με πας όλο εσύ»;
• Επιπλέον η διατήρηση της ρουτίνας είναι εξίσου καθοριστική και στο θέμα της διατήρησης του χώρου. Αν δεν υπάρχει άλλος χώρος να φιλοξενήσει το καινούργιο μέλος, τότε θα πρέπει να σεβαστούμε τη γνώμη του μεγαλύτερου παιδιού στο τι θέλει να διατηρήσει, τι δεν θα το πείραζε να αλλάξει, αλλά και τι θα μπορούσε να βελτιωθεί και να προστεθεί με τον καλύτερο τρόπο στον υφιστάμενο «δικό του χώρο» με αφορμή τον ερχομό του αδερφού.

Και κάτι τελευταίο πολύ ουσιαστικό: Δεν είναι δυνατόν να μην έχει το δικαίωμα το μεγάλο παιδί να συμμετέχει στη διαδικασία της γέννησης με την παρουσία του. Μπείτε και λίγο στην θέση του. Θα νοιώθατε καλύτερα αν ήσασταν στο νοσοκομείο την ημέρα του τοκετού ή αν άνοιγε ξαφνικά η πόρτα και έμπαινε το καινούργιο μέλος «ουρανοκατέβατο» σαν να το έφερε κάποιος με το έτσι θέλω;

Τα συμπεράσματα δικά σας...

(Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Baby Sitter on Call , στο ηλεκτρονικό τεύχος Οκτωβρίου, με την ευγενική χορηγία της Medstar Medical Services Cyprus. Ευχαριστώ πολύ τους χορηγούς μου!)

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ: 

1) http://www.babysitteroncall.com.cy/el/%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B1-2/753-parent-alert-new-sibling.html

2) https://www.facebook.com/pages/Medstar-Medical-Card/164692390352775

Από τον Δημήτριο Μόρφη

Ψυχολόγος - Φοιτητής MBA

E: dimitrmorfis@gmail.com

Linkedin: https://www.linkedin.com/pub/dimitrios-morfis/91/434/3aa